"Νυν εδοξάσθη ο υιός του ανθρώπου"





ΙΙΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΩΣ ΙΙΑΙΔΑΓΩΓΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΙΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ
Ελληνική φιλοσοφία. Δύο λέξεις· αλλά λέξεις μεσταί μεγάλων και υψηλών εννοιών· εν αυταίς εγκολπούται η τελεία περί ανθρώπου έννοια· εν αυταίς συνάπτονται τα πέρατα της φιλοσοφικής ενεργείας· εν αυταίς περιλαμβάνεται το σύνολον των επιστημονικών αρχών· εν αυταίς εκφράζεται το πνεύμα της αναπτυχθείσης ανθρωπότητος· εν αυταίς χαρακτηρίζεται η τελεία του ανθρώπου εικών· εν αυταίς ομολογείται το μέγεθος του ανθρωπίνου νου· το ύψoς της ανθρωπίνης διανοίας, το βάθος των εννοιών, η ισχύς και το κάλλος του λόγου, η λεπτότης των διανοημάτων, η ευκρίνεια και η σαφήνεια αυτών, η δύναμις, η χάρις αυτών, και τέλος η θειότης του ανθρώπου. Η ελληνική φιλοσοφία είναι η θεμελιώδης αρχή της αληθούς αναπτύξεως και μορφώσεως, είναι ο παιδαγωγός του ανθρώπου, ο ποδηγέτης προς την ευσέβειαν. Αύτη εγένετο διδάσκαλος της αληθείας, διδάσκουσα τον άνθρωπον τις εστί, τις η εν τω κόσμω αποστολή αυτού, και τι δέον εργάζεσθαι, διδάσκουσα αυτόν την ύπαρξιν του Θεού, την σχέσιν αυτού προς το θείον, και την σχέσιν του Θεού προς τον άνθρωπον· διδάσκουσα τα θεία ιδιώματα και την συγγένειαν του ανθρώπου προς το θείον. Η Ελληνική φιλοσοφία εδίδαξεν την πρόνοιαν του Θεού προς την ανθρωπότητα και εγένετο διά των υγιών αυτής θεωριών παιδαγωγός της ανθρωπότητος εις Χριστόν.

Καταδιώξαμε την Ἡσυχαστική παράδοσι καί την ἀντικαταστήσαμε με τα δόγματα ή με την ἠθική (εὐσεβισμό)...& ὁ γέροντας με το ὄνομα του Ἀρχαγγέλου.


Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (†) Καθηγητού Πανεπιστημίου
Τώρα συμβαίνει να βρισκώμαστε σε μία καμπή στην ιστορία της Εκκλησίας, που ο ίδιος ο κομπογιαννίτης γιατρός (δηλαδή ο μη δυνάμενος να θεραπεύση ή να καθοδηγήση σωστά πνευματικός πατήρ) δεν έχει επίγνωσι ότι είναι κομπογιαννίτης. 
Ο κομπογιαννίτης όμως είναι σε θέση να αναγνωρίση έναν πραγματικό γιατρό, όταν συναντηθή με αυτόν ή όχι;
Η απάντησις είναι, ότι, αν έχη πορρωμένη συνείδησι, δεν θα τον αναγνωρίση. Αυτό συνέβη με τον Ιούδα, ο οποίος εγνώρισε μεν τον Χριστόν, αλλά όχι όπως οι άλλοι Απόστολοι. 
Ο Ιούδας δεν κατάλαβε ποιος ήταν ο Χριστός. Γιατί; Διότι πνευματικά δεν ήταν εν τάξει. Δηλαδή ο Ιούδας απεδείχθη κομπογιαννίτης και ούτε τον εαυτό του μπόρεσε να σώση.

Σήμερα δίνει η Ορθόδοξη Θεολογία την δυνατότητα σε κάποιον να ανιχνεύση τον πραγματικό γιατρό και να τον διακρίνη από έναν κομπογιαννίτη;

Δηλαδή μπορούμε σήμερα να ανιχνεύσωμε τον αληθινό πνευματικό πατέρα, εκείνον που είναι σε θέσι να θεραπεύη, ανάμεσα σε πολλούς άλλους; Ή αλλιώς μπορούμε σήμερα να ανιχνεύσωμε τον άγιο μέσα στο πλήθος; 
Δύσκολο φαίνεται...

Δηλαδή οι Χριστιανοί σήμερα έχουν φθάσει στο σημείο δύσκολα να ξεχωρίζουν τους πνευματικούς γιατρούς από τους κομπογιαννίτες.
Και φθάσαμε σ’ αυτήν την κατάστασι, διότι αντικαταστήσαμε την Πατερική Θεολογία με Δυτικού τύπου Θεολογία, με Θεολογία των δογμάτων,
με Θεολογία του βιβλίου δηλαδή και όχι εμπειρική, η οποία δεν οδηγεί στην κάθαρσι της ψυχής από τα πάθη.
Καταδιώξαμε την Ησυχαστική παράδοσι και την αντικαταστήσαμε με τα δόγματα ή με την ηθική (ευσεβισμό)...
doyleies sti mesi 



Ο Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας
Εορτάζει στις 2 Νοεμβρίου 


Ο σύγχρονος άγιος Γέροντας Γεώργιος Μπασιλάντζε μιλά σε συνέντευξη για τον άγιο Γαβριήλ της Μτσχέτας της Γεωργίας ,τον Ομολογητή
Είχε πνεύμα παλικαρίσιο. Οι διωγμοί και οι σκληρές δοκιμασίες τον συντρόφευαν σ’ όλη του τη ζωή. Όλα τα υπέμενε χωρίς παράπονο. Θα μπορούσε όμως να μην τα υπομένει. Είχε αήττητη ψυχή.
Ο π. Γαβριήλ είχε το μεγάλο χάρισμα του σαλού και το πρόσωπο της αγνότητας. Ταυτόχρονα ήταν άκρως ταπεινός, καλοσυνάτος, πολύ ευαίσθητος και είχε το φόβο του Θεού. Πονούσε επειδή συναισθανόταν τη δυστυχία και τα βάσανα των ανθρώπων. Ζούσε για τους άλλους. Κι ενώ η προσωπική του ζωή ήταν γεμάτη λύπες, εκείνος ήταν μεγάλος μαέστρος του χιούμορ. Μπορούσε να μεταδώσει τη χαρά και στον πιο απελπισμένο άνθρωπο. Ο π. Γαβριήλ είναι το καύχημα των σύγχρονων αγίων.
Δεν πρέπει οι διωγμοί του π. Γαβριήλ να διεγείρουν τη σκέψη και να ξυπνήσουν πνευματικά τον γεωργιανό λαό;
Τον Γαβριήλ, αυτόν τον αληθινό πνευματικό, τον μεγάλο άγιο στη Γεωργία, δεν τον κοινωνούσαν. Και ποιοι; Οι ίδιοι Γεωργιανοί ιερείς! Ή μήπως από Γεωργιανούς δεσπότες δεν του είχε απαγορευτεί να τελεί τα καθήκοντα του; Χρειάζεται πολλή σοφία; Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους! Τι συνέβαινε; Δεν αντιλαμβάνονταν τον Γαβριήλ ή δεν τον άντεχαν; Αν πουν πως δεν τον καταλάβαιναν, εγώ θα σας πω το εξής: Αν ένας επίσκοπος ή ιερέας δεν αντιλαμβάνεται με τα μάτια του πνεύματος και της ψυχής την παρουσία του αγίου αλλά αρκείται στην εξωτερική του συμπεριφορά, δεν μπορεί να υπολογίζεται αυτός ο ιερέας ως πνευματικός πατέρας. Γιατί δεν βλέπει πνευματικά. Τέτοιοι ιερείς δεν μπορούν να ανεβάσουν τον αμαρτωλό στη Βασιλεία των Ουρανών, γιατί αυτοί εδώ στη γη δεν διακρίνουν τον φορέα της αγιοπνευματικής χάριτος.

Οἱ νεκροὶ δὲν εἶναι στοὺς τάφους, ἀλλὰ μέσα στὴ Θεία Λειτουργία …




Ἀπόσπασμα ἀπὸ κήρυγμα τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στὴ Θεία Λειτουργία τῆς ἑορτῆς τοῦ Γενεθλίου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ποὺ τελέσθηκε στὴν ἱερὰ μονὴ Παναγίας τοῦ Ἄρακος τῆς κοινότητος Λαγουδερῶν, τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφέρειας Μόρφου (8.9.2017).

 .......καὶ τὸ ἔτσι πολλὰ μετανοίας νὰ ἔχετε καὶ ἐσείς καὶ ἐγώ καὶ ὁ κόσμος ὅλος, ὁ ὁποῖος πάσχει καὶ ὑποφέρει καὶ ἀπὸ πολλαπλᾶ προβλήματα ὅπου γῆς.
Δύο πράγματα σήμερα μὲ συγκίνησαν πάρα πολὺ καὶ θέλω νὰ τὰ μοιρασθῶ μαζί σας, διότι ἡ Λειτουργία δὲν εἶναι προσωπική ὑπόθεση οὔτε τοῦ Ἐπισκόπου, οὔτε τοῦ παπᾶ, οὔτε τοῦ ψάλτῃ. Ἡ Λειτουργία εἶναι ὑπόθεση ὅλων μας, εἶναι ἔργο τοῦ λαοῦ ἡ Θεῖα Λειτουργία. Τό πρῶτον, ποὺ μὲ συγκίνησε πατέρες μου καὶ ἀδελφοί μου εἶναι,.....

Η διαδικασία της κατασκευής Υπηκόων






Στο βίντεο, το σχολείο κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Ο κατήγορος εκφράζει πολλές από τις σκέψεις που σίγουρα έχουν περάσει κι από το δικό μας μυαλό.


Πόσες φορές δεν συναντήσαμε στη ζωή μας ή δεν βιώσαμε εμείς οι ίδιοι, καταστάσεις στις οποίες βρεθήκαμε σε άσχημη θέση ή νιώσαμε πραγματικά ηλίθιοι και ανίκανοι, είτε επειδή δεν καταλαβαίναμε κάποιο μάθημα, είτε επειδή έπρεπε να κάνουμε κάποια εργασία που μας φαινόταν δύσκολη και βαρετή, είτε επειδή εξαναγκαζόμασταν να συμμετέχουμε σε γιορτές ή εκδηλώσεις ή ομαδικές παρουσιάσεις τις οποίες απεχθανόμασταν.


Όμως έπρεπε να υπακούσουμε και να τις εκτελέσουμε, διαφορετικά η χαμηλή βαθμολογία ήτανε η μεγαλύτερη απειλή που μας άγχωνε όλα τα χρόνια που είμασταν στο σχολείο, πέρα από μια σειρά άλλων επιπτώσεων που μπορεί να συνόδευαν μια ενδεχόμενη άρνησή μας (αποδοκιμασίες, κάλεσμα γονέα στο σχολείο κλπ).


Αυτό το σύστημα εκπαίδευσης που εφαρμόζεται σήμερα κι έχει τη νοοτροπία του "όλοι μαζί" είναι ένα σύστημα που θυμίζει τη νοοτροπία στρατοπέδου συγκέντρωσης.


Αλήθεια, πόσοι γνωρίζουν ότι

Μακρυγιάννη, οι Έλληνες, από τα παλιά εκείνα χρόνια, είναι στο «έμείς», δεν είναι στο «εγώ». Γιατί μόλις το εγώ γυρέψει να ξεπεράσει το εμείς, αμέσως η ʼτη, η αυστηρή μοίρα που φροντίζει για την ισορροπία του κόσμου, το κεραυνώνει. Ολάκερη η αρχαία μας τραγωδία είναι γεμάτη από τα σύμβολα αυτής της ιδέας.



Την παλιά  συνοικία του Μακρυγιάννη την ξέρουν όλοι οι Αθηναίοι. 

Τη δράση του αγωνιστή του ’21, του πρωτεργάτη της Γ’ Σεπτεμβρίου και του κατάδικου των στρατοδικείων του Όθωνα, την ξέρουν όσοι μελέτησαν τα χρονικά της Επανάστασης και της βαυαροκρατίας.  Είναι όμως λιγοστοί εκείνοι που πρόσεξαν πως ο Μακρυγιάννης μας άφησε ένα πολύ σημαντικό βιβλίο -την ιστορία της ζωής του- ίσως επειδή ήταν ένας αγράμματος.



Τον Μακρυγιάννη των Απομνημονευμάτων τον αγάπησαν πραγματικά μερικοί νέοι που άρχισαν να δημοσιεύουν ύστερα από τη μικρασιατική καταστροφή.  Δε νομίζω πως θα γελαστώ πολύ αν προσθέσω πως η φωνή του μπαίνει δειλά και ψιθυριστά στην ελληνική ζωή ανάμεσα στα 1925 και στα 1935 Κι αυτό δεν μπορούσε να φανεί στο πλατύ κοινό.  Οι νέοι που μεγάλωσαν στον περασμένο παγκόσμιο πόλεμο και ήταν ακόμη στην ακμή της ηλικίας τους όταν άρχισε η σημερινή κρίση, δεν πρόφτασαν ούτε το έργο τους να ωριμάσουν ούτε να αποκαταστήσουν τη δική τους ιεραρχία πνευματικών αξιών όπως την ήθελαν.  Και όμως είναι γνωστό σε όσους ενδιαφέρθηκαν να παρακολουθήσουν τα ελληνικά ρεύματα στα μεσοπολεμικά εκείνα χρόνια, πως με τη μικρασιατική καταστροφή αρχίζει στον τόπο μας μια περίοδος ιδεολογικών ισολογισμών και μετατροπών που μπορεί να παραβληθεί με την περίοδο, της αναμόρφωσης που ακολούθησε τον πόλεμο του ’97.  Τις προσπάθειες αυτές τις σκέπασε ή τις ετοιμάζει οξύτερες ο σημερινός αγώνας.


Γι αυτό και ο Μακρυγιάννης,

«Ο καθορισμός υπό του εγκεφάλου των ψυχικών και σωματικών χαρακτήρων του φύλου»


 

Σεβασμιώτατε Ἅγιε Βελεστίνου
Εκπρόσωποι του Μακαριοτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρίου Ιερωνύμου
Σεβαστοί Άγιοι Αρχιερείς
Σεβαστοί Πατέρες
Εντιμόταται Αρχαί της πόλεως των Αθηνών
Αξιότιμοι κύριοι
Αν υπάρχουν φοιτηταί, αγαπητά μας παιδιά
Πάντοτε ο άνθρωπος διερωτάται πως διαμορφώνεται η προσωπικότης του ανθρώπου; Ποιοί είναι οι συντελεσταί; Είναι ένα γονιδίωμα το οποίο διαμορφώνει τους χαρακτήρες σωματικούς και ψυχικούς του κάθε ανθρώπου; Είναι το περιβάλλον το οποίο συμβάλλει; Είναι ο πολιτισμός μια χώρας; Είναι η ιστορία, είναι η γλώσσα, είναι οι γονείς, είναι οι διδάσκαλοι; Όλα αυτά συμβάλλουν, αλλά τα χαρακτηριστικά του φύλου ενός ανθρώπου είναι προεγγεγραμμένα πέραν του γονιδιώματος στον εγκέφαλο και ο εγκέφαλος είναι εκείνος ο οποίος πριν ακόμα διαμορφωθούν αυτά τα χαρακτηριστικά, πρωτογενή δευτερογενή ή τριτογενή, έχει εγχαραγμένα αυτά τα χαρακτηριστικά στις δομές του.
Υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ των δύο φύλων. Ένας νευροεπιστήμων παίρνοντας στα χέρια του έναν εγκέφαλο μπορεί να καταλάβει αν είναι εγκέφαλος ανδρός ή εγκέφαλος γυναικός.

Ο γλυκασμός των αγγέλων, η χαρά των θλιβομένων, η απαλλαγή των ασθενούντων.







Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2017. Ένα ήδη οδυνηρό πνευματικά καλοκαίρι βαίνει αργά προς το τέλος του, προοιωνίζοντας δυστυχώς ακόμη πιο επώδυνες μέρες. Μέρες θλίψης, μέρες σύγχυσης, μέρες διωγμού. Και γενικά μέρες αγωνίας για όλους όσους βλέπουν εδώ και καιρό τα μαύρα σύννεφα να συγκεντρώνονται πάνω από την καθημαγμένη χώρα και - βλέποντάς τα - συνειδητοποιούν τα πασίδηλα πλέον σημεία των καιρών…

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ.....




Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού
Ἀπὸ αἰῶνες, κάθε χρόνο, τὴν παραμονὴ τῆς Μεταμορφώσεως, ἀρκετοὶ μοναχοὶ ἀναχωροῦν ἀπὸ τὴν Μεγίστη Λαύρα μὲ ζῶα φορτωμένα μὲ τρόφιμα, σκεπάσματα καὶ λειτουργικὰ σκεύη καὶ ἀνεβαίνουν πρὸς τὴν «Ἁγίαν κορυφήν» τοῦ Ἄθωνος, σὲ ὕψος 2.033 μέτρων, ἐπάνω ἀπὸ τὰ σύννεφα, ὅπου βρίσκεται ἕνα μικρὸ παρεκκλήσι τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος. Ἐκεῖ, τὴν ἄλλη μέρα τὸ βράδυ, θὰ κάνουν τὴν ὁλονύχτιον ἀγρυπνίαν μὲ τρόπο παρόμοιο πρὸς ὅλα τὰ μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Ἀνεβαίνοντας σιγά-σιγά, ὅπως τότε, οἱ Ἀπόστολοι ἀνεβαῖναν μὲ τὸν Ἰησοῦν «εἰς ὄρος ὑψηλόν» (Ματθ. 17, 1), ψάλλουν τοὺς προεόρτιους ὕμνους στὸ ρυθμὸ τῶν κωδωνίσκων τῶν μουλαριῶν: «Δεῦτε συνανέλθωμεν τῷ Ἰησοῦ ἀναβαίνοντι εἰς τὸ ὄρος τὸ ἅγιον...»1.



Στὸν δρόμο, μοναχοὶ ἀπὸ διάφορα μέρη τοῦ Ὄρους καὶ προσκυνηταὶ ποικίλων ἐθνοτήτων, συνάπτονται μαζί τους, καὶ αὐτὴ ἡ πομπὴ ποὺ συναποτελεῖται ὁμοιάζει τότε μὲ τοὺς Ἑβραίους ποὺ συγκεντρώνονταν ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς Παλαιστίνης μαζὶ μὲ τοὺς προσήλυτους γιὰ νὰ ἑορτάσουν εἰς τὸν οἶκον Κυρίου εἰς τὴν Σιών (βλ. Β΄ Παραλ. 30, 25). «Ἐκεῖ γὰρ ἀνέβησαν αἱ φυλαί, φυλαὶ Κυρίου, μαρτυρίου τῷ Ἰσραήλ, τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματι Κυρίου» (Ψ. 121, 4).
Αὐτὴ ἡ «ἁγία Κορυφή»,

«Ιδού, γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί.»...ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ !!!!!





Πρέσβευε,  Δέσποινα,   υπέρ  ημών των αχρείων
δούλων Σου!
 Σμίξε τα δύο χέρια Σου, μπρος στ'  Άγιο παιδί Σου,
 και παρακαλεί, Δέσποινα, ακόμη και για μένα.
Ας ψιθυρίσει έλεος η σπλαχνική φωνή Σου,
κι ας δεηθούν τα χείλη Σου για σπλάχνα πονεμένα.
Εσένα, Παναγία μου, Εσένα έχω μόνο,
εις την ελπίδα, στ' όνειρο, εις την χαρά, τον πόνο.
 Άλλοι σε κράζουν έλεος, ελπίδα ο θλιμμένος,
Βασίλισσα της Εκκλησιάς σε κράζει η καμπάνα,
ελεημοσύνη ο πτωχός, νερό ο διψασμένος,
μα η καρδιά μου Δέσποινα, αυτή σε κράζει Μάνα!

Στην Παντάνασσα σε καιρό πειρασμών

Παντάνασσα, πανύμνητε, Παρθενομήτορ Κόρη,
εμών ρημάτων άκουσον και πρόσχες μοι τοις λόγοις.
Ίδε δακρύων σταλαγμούς, ίδε ψυχής την λύπην,
 ίδε και μη παρίδης με, Δέσποινα Θεοτόκε.
Ου φέρω τας επιβουλάς σατάν του βροτοκτόνου,
ου φέρω την επίθεσιν, ου φέρω την κακίαν.
Ου στέγω τούτου μηχανάς, ενέδρας, λόγους, δόλους,
ουχ υπομένειν δύναμαι την πλάνην και απάτην.
Βιάζει και πειράζει με νυκτός και καθ' ημέραν
συντρίβει και θηρεύει με, πράξεσιν αθεμίτοις.
Εις αμαρτίας βάραθρα έλκει και συνωθεί με·
ψυχής τας κόρας έσβεσεν, ημαύρωσε τον νουν μου.
Το σώμα κατερρύπωσεν, εσπίλωσε το πνεύμα·
εξέδυσέμε την λαμπράν στολήν της σωφροσύνης.
Αφήρπασεν, εσύλησε τον πλούτον της ψυχής μου,
τα δώρα και χαρίσματα τ' από Θεού δοθέντα.
Πένητα με κατέστησε πάντων καλών ων είχον
λοιπόν, Αγνή πανάχραντε, Χριστιανών η δόξα.
Των θλιβομένων χαρμονή, λιμήν χειμαζόμενων
και σκέπη και κραταίωμα των καταπονούμενων.
Ή τον Χριστόν μου τέξασα του κόσμου τον Δεσπότην
και γαλακτοτροφήσασα τον τρέφοντα την κτίσιν.
Ελέησον, οικτείρησον τον σον αχρείον δούλον
και τον εχθρόν τον πονηρόν, τον ψυχοφθόρον λύκον,
κατάβαλε, Πανύμνητε, ελπίς απηλπισμένων
και δός μοι την συγχώρησιν των πρώην μου πταισμάτων,
και την άντίληψιν την σην νυν τε και μέχρι τέλους·
Θεογεννήτορ, έχειν με, μηδόλως χωρισθήναι.
Επί τω τέλει φάνηθι μεσίτις και προστάτις ·
εξαιρουμένη με δεινών κ' αισχύνης αιωνίου.
 Έν λύπαις γαρ παράκλησιν έχω σε, Θεομητορ,
προστάτιν εν τοις πειρασμοίς, ρύστιν εν τοις κινδύνοις.
Νυν τας ελπίδας επί σοι τίθημι, Θεοτόκε·
σε κέκτημαι και βοηθόν κατά των εναντίων.
 Εν θλίψεσι παραψυχήν, εν νόσοις θεραπείαν
καθ' όλον παραμύθιον δια παντός του βίου.
Και δός φωναίς ψαλμωδικαίς ευχαριστείν σοι, Κόρη·
Και μεγαλύνειν δια σου τον πλάστην και Θεόν μου.
Πάντοτε, νυν τε και αεί κ'  εις πάντας τους αιώνας. Αμήν.

(Από το Συνταγμάτιον ευχών ίερ. Ματθ. Τζιγάλα του Κυπρίου, Προσευχητάριο Σιμωνώφ)



Μεγαλυνάρια...
Γοργοϋπηκόου τήν θαυμαστήν καί σεπτήν Εἰκόνα, προσκυνήσωμεν ἀδελφοί, θαύματα τελοῦσαν καί βρύουσαν ἰάσεις καί ταύτην μετά πόθου κατασπασώμεθα.

Ἔχοντες Εἰκόνα Σου τήν σεπτήν, Ἀνύμφευτε Κόρη, ὡς προπύργιον ὀχυρόν, προσφεύγομεν ταύτῃ καιρῶ τῶν τῶν κινδύνων καί ἐπηρείας πάσης ἀπολυτρούμεθα.

Νῦν καιρός ἀνάγκης ἦλθεν ἡμῖν, νῦν παρέστη χρεία βοηθείας, Κόρη, τῆς Σῆς, λύτρωσαι οὖν πάσης ἀνάγκης καί κινδύνου καί χεῖρα βοηθείας τάχιστα ὄρεξον.

Ἔχει μέν, Παρθένε, ὁ οὐρανός, σῶμα καί ψυχήν Σου, ἐξαστράπτοντα φαεινῶς, ἔχει δέ μορφήν Σου Μονή Δοχειαρίου, τήν ἐπικαλουμένην Γοργοϋπήκοον.

Ἆρόν Σου τά ὄμματα, Μαριάμ, καί ἴδε εὐσπλάχνως τούς Εἰκόνι Σου τῆ σεπτῆ παρεστῶτας, Κόρη, καί Σέ παρακαλοῦντας καί πλήρωσον αἰτήσεις τούτων, Πανύμνητε.

Ἴδοιμι, Παρθένε, ψυχορραγῶν, ἐν καιρῶ θανάτου, τήν Εἰκόνα Σου τήν σεπτήν, παραμυθουμένην καί ἱλαρῶς καί ὄψεις τῶν δαιμόνων ἀποδιώκουσαν.



«Ιδού, γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί.»

 Άβυσσος ευσπλαχνίας, Άγαμος, Αγάπη, Αγία Σιών, Αγία αγίων μεγαλύτερη, Αγία Ζώνη, Αγία Σκέπη, Αγιοτέραν, Αγνή, Αγνείας ηώς, Αγλάισμα μητέρων,  Αδαμιαία, Αδιάβατος θάλασσα, Αδιόδωτος Πύλη, Αειμακάριστος, Αειπάρθενος, Αέναος Κρήνη, Αινετή, Αιτία αγαθών, Αληθινή, Ακάθιστος ύμνος, Ακαταίσχυντος, Ακήρατος, Ακήρατη φυτοφόρος, Ακοίμητος, Ακοή, Ακρωτήρι καλής ελπίδας, Ακτίς νοητού ηλίου, Άμεμπτος, Αμετάθετος Ελπίς, Άμπελος, Άλας αρετών, Αλόχευτη λοχεία, Αμπέλι θεογεώργητο, Αμνάς, Αμόλυντος, Άμωμος,  Ανακεφαλαίωση Χαρίτων, Άνασσα, αναιρέτις αράς, Ανήροτος χώρα, Άνθος αμάραντον, Άνθος αφθαρσίας, Άνθος Χριστόν βλαστήσασα, Ανοικτήριον Παραδείσου,  Άξιον Εστί, Αξιομακάριστος, Απείρανδρος, Απειρόγαμος, Απειρόκακη, Απίστων αμφίβολον άκουσμα, Απόρθητο τείχος Βασιλείας, Αρετής εικόνα, Άρνηση κάθε κακίας, Άρρητος σοφία, Άρουρα ευφορίας οικτιρμών, Άρτος ζωής, Αρχαία, Αρχιστράτηγος, Αρχηγός σωτηρίας, Ασίγαστο στόμα, Άσμα ασμάτων, Άσμα αγγέλων, Άσμα τρισεράσμιο, Ασπασμός άνωθεν, Άσπιλος, Άσπορος Βλάστησις, Αστέρα, Άστρον άδυτον, Ασύγκριτος, Αυγή, Αυλήν, Άφλεκτος Βάτος, Άφθορος, Αχείμαστος όρμος,  Άχραντος.
Βαθεία, Βακτηρία,

Ήρθε η ώρα που πρέπει ο λαός να δείξει το διαμέτρημα της δύναμής του, να κάνει γνωστά τα όριά του.




«Η χάρις και η ευλογία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού εύχομαι να σκεπάζει όλους σας, την κοινωνία, το έθνος και την Εκκλησία μας. Σκέφθηκα πολύ για να συντάξω αυτή την εγκύκλιο και να την απευθύνω στην αγάπη σας.
Μέχρι την τελευταία στιγμή δεν ήμουν σίγουρος αν έπρεπε να το κάνω. Τις τελευταίες όμως μέρες, μέσα στην κατάσταση του γενικευμένου πανικού που επικρατεί στην πατρίδα μας, των σπασμωδικών αποφάσεων των υπευθύνων διαχειριστών της ζωής και του μέλλοντός μας, την επαναλαμβανόμενη εναλλαγή υποσχέσεων και διαψεύσεων που έχουν τραυματίσει το ηθικό και την αξιοπρέπεια μας, τον καταιγισμό των χωρίς τέλος φορολογικών επιβαρύνσεων, δέχθηκα σωρεία τηλεφωνημάτων και μηνυμάτων πολιτών της περιοχής μας που ζητούν απεγνωσμένα μία...

Η πληροφορία ότι η ΠΟΛΗ θα δοθεί στους Έλληνες πάλι στις μέρες μας ,ήρθε από τον ΟΥΡΑΝΟ...


Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

To διακήρυξε η ίδια η ΠΑΝΑΓΙΑ για τις ημέρες μας: Μια μέρα, η Ελλάς θα γίνει το προσκύνημα όλων των λαών της οικουμένης.

Ο “πολλαπλασιαστής ισχύος” των ΕΛΛΗΝΩΝ πάντα θα είναι η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ.

Ασκητής : Ο ΘΕΟΣ δεν θα βγάλει ψεύτες τους ΑΓΙΟΥΣ του, όλα θα γίνουν στις μέρες μας.

Στις δύσκολες ημέρες που βιώνουμε δεν χρειαζόμαστε μόνο ανδρείους αλλά και Αγίους.

Χρησιμοποίησες τα πάντα για να με θάψεις, αλλά δεν κατάλαβες ότι είμαι ΣΠΟΡΟΣ και μάλιστα ΡΩΜΗΟΣ.

Στην ανασκαφή του Ελληνικού Χρέους οι τοκογλύφοι κτύπησαν βράχο

και ο βράχος λέγετε ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και φυσικά δεν ξεπουλιέται αλλά...

Ανθελληνισμός, ὑπανθρωπισμὸς καλλιεργεῖται μέσα στὰ δικά μας κεφάλια, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, γιὰ μὴν δυνάμεθα νὰ ἀντιληφθοῦμε τὰ …αὐτονόητα!!!



Ὑπάρχουν πολλὲς ἐκδοχὲς ἀλλὰ μία πραγματικότης. Κι ἀφορμὴ γιὰ νὰ ἐπανέλθω σήμερα, σὲ θέματα ἱστορικοῦ περιεχομένου καὶ στὴν ὑποκρισία τῆς κρατικῆς μηχανῆς, διὰ μέσου τῆς πανεπιστημιακῆς κοινότητος, ἦταν ἔνα ἄρθρον ποὺ «ἀνεκάλυψα» τυχαίως, σὲ κάποιαν μου ἀναζήτησιν.



Η σιωπή για το ’21
Ένα μάλλον πρωτοφανές στοιχείο χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή μας εκπαίδευση σήμερα: η πλήρης σχεδόν σιωπή για το 1821 και η κατάργηση από όλα σχεδόν τα τμήματα Ιστορίας της διδασκαλίας αυτού του μαθήματος, που μέχρι πριν κάποια χρόνια ήταν φυσικά υποχρεωτικό. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός, πως μετά την αποχώρηση του καθηγητή Βασίλη Σφυρόερα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, δεν εξελέγη  κάποιος καθηγητής, εξειδικευμένος στην επανάσταση του 1821. Η θέση έμεινε- και μένει- κενή.
Μοιάζει απίστευτο, αλλά είναι γεγονός: σαν να ντρεπόμαστε για τον αγώνα της ανεξαρτησίας μας από τον τουρκικό ζυγό. Και έτσι το πρώτο εκπαιδευτικό ίδρυμα της χώρας αγνοεί το ’21 και έχει μεταφέρει το μάθημα αυτό στον χώρο των επιλεγομένων μαθημάτων, μαζί με άλλα πολλά.
Το μάθημα «Ελληνική Επανάσταση» παραμένει υποχρεωτικό